Marcus 9: 30-37

 ‘De belangrijkste zijn’

Een ruzietje hebben of een meningsverschil. We hebben het allemaal wel eens. En Jezus merkt het ook bij de discipelen terwijl ze op reis zijn. Hij is zo wijs om er pas naar te vragen als ze weer thuis zijn. Dan blijkt dat het erover ging wie van hen de belangrijkste is! ‘Wat een discussie!’ denken wij wellicht, dat hadden we niet van hen verwacht.

Jezus reageert zo dat het hele gekibbel direct gesmoord wordt: degene die de minste is, die de dienaar is van anderen, juist diégene is de belangrijkste. Predikanten heten daarom dienaren (van het woord) en nog van veel meer. En dienend leiderschap tonen is zo simpel nog niet!

Lauren Daigle bekijkt het in haar zichzelf evaluerende nummer You Say van de andere kant: Ze vraagt zich af wie ze is: Herinner me eraan [Remind me who I am because I need to know] en ze zingt dat ze niet goed genoeg is, zwak is, tekort schiet, er niet bij hoort. [I will never measure up, I am weak, I’m falling short, I don’t belong]. Precies kenmerken van ‘de minste’ zijn… En ze heeft God nodig om nu te zeggen dat ze zó juist sterk is, dat ze vastgehouden wordt, dat ze van God is. [You say I am strong, You say I am held, You say I am yours]

En dan concludeert ze dat ze juist goed is voor God, dat ze in God haar waarde vindt, haar identiteit. Dat het enige wat nu telt -alleen- alles is wat Gód van haar denkt.  [In You I find my worth, in You I find my identity; the only thing that matters now is everything You think of me.] 

Een mooie, steunende boodschap voor onzekere tieners en voor wie worstelt met hoe waardevol je eigenlijk bent.