Marcus 7: 31-37

Ga open!

You’re hard to
Talk to
With that wall around you
Don’t look at
Me that way

What can
I do
To build that bridge to find you
I don’t know
What to say

Come on and open up
Open up, my love

Lastig om met je te praten, zingt Matt Simons, met die muur om je heen. Wat kan ik doen om je opnieuw te vinden? Open up! Ga open!

Stel je voor: een dicht mens, er gaat niets in en er komt niets uit, doof en stom. Je staat machteloos en je wordt er door geboeid, het leed van een ander laat je
niet los. Wat moet je ermee? Het is alsof die ander een beroep op je doet, je kunt er niet onderuit. Zwijgend is die ander daar en roept je. Wie kent dat gevoel niet?

Zo is het in de lezing uit Marcus. Een dove, gebrekkig sprekende man wordt bij Jezus gebracht. Wat doet Hij? Jezus spreekt hem aan.
Niet met woorden, maar met zijn lichaam. Met zichzelf.
Hij pakt hem bij de hand. Haalt hem weg bij de machteloze menigte. Hij haalt diep adem, hij zucht…

Open up! Of: Effata!
En die ander gaat open.

‘Mijn vrouw is erg vooruit gegaan’, sprak de echtgenoot van een patiënte, ‘je moet snel eens langsgaan.’ De laatste keer dat ik haar zag kon ze alleen wat geluiden maken. Daarover geneerde ze zich en begon te huilen.
Maar toen ik bij haar kwam zag ik geen vooruitgang. Nog steeds onverstaanbare geluiden.
En plotseling begreep ik het. Zij had niet leren spreken, hij had leren luisteren.
En dat komt op hetzelfde neer. Wat is het verschil, dacht ik toen. Niet kunnen praten of niet kunnen luisteren?
Goede luisteraars laten stommen spreken.

What can I do To build that bridge to find you? I don’t know What to say

Jezus geeft op deze vraag een antwoord. Antwoord op de zwijgende vraag van
de weerloze, de machteloze ander.

Wat moet ik doen om je te vinden, om door de muur te breken?
Misschien wel door eerst zelf open te gaan naar de ander. En hem ‘al zuchtend’ in jezelf op te nemen. Open up!