Als het stormt

Marcus 4: 35-41 en Job 30: 15-26 en 38: 1

Marcus 4: 35-41 en Job 30: 15-26 en 38: 1 | Als het stormt
juni 23, 2024
Ran-D & Galactixx ft. Micah Martin
Marcus 4: 35-41 en Job 30: 15-26 en 38: 1
Marianne Paas
We hebben een aantal vragen voor je bedacht om verder na te denken over deze overdenking.
Vraag 1: Op welk moment in jouw leven stak er een flinke storm op?
Vraag 2: Hoe ben je daar mee omgegaan, doorheen gekomen?

Als het stormt…

Als het danig stormt in het leven van Job (‘Ja, het goede hoopte ik, wat kwam was kwaad,- ik wachtte op licht maar er kwam een stikdonker.’ Job 30:26) zijn er vrienden die, hoe bescheiden en voorzichtig ook, toch denken te weten wat de bedoeling daarvan is. In ieder geval gaan ze ervan uit dat Job echt wel iets verkeerd gedaan zal hebben… Alleen Job zelf blijft zoeken, blijft vragen stellen. Blijft volhouden dat hij geen schuld op zich heeft geladen waarvoor hij zo hard gestraft moet worden.

Het verhaal van Job herhaalt zich nog dagelijks. Telkens weer doemt daar die levensgrote vraag van het ‘waarom?’ op. Zoeken we verklaring voor wat ons overkomt, voor wat een ander overkomt, omdat we er ergens diep van overtuigd zijn dat wij of zij dat ‘niet hebben verdiend’. Alsof het daarom zou gaan: het leven als een wonderlijk ‘verdienmodel’ … Wat hebben we dan wél verdiend? En welke rol speelt God daar dan in? De vrienden van Job vinden dat hij maar moet aanvaarden dat die Ontzagwekkende God nu eenmaal onbereikbaar ver weg is.

Jezus heeft een stuk of wat mannen geroepen om met Hem mee op te trekken. Aan het eind van de dag – na vele gelijkenissen te hebben verteld – trekt Jezus zich samen met hen terug. Ze gaan naar ‘de overkant’. Maar gaandeweg lijkt het de vraag of ze er ooit aan zullen komen. Opnieuw stormt het danig. Levensbedreigend en angstaanjagend, deze storm. Een enkele keer liet ik me overhalen om mee te gaan zeilen. Het ging eens behoorlijk mis. Ik ben er dus niet dol op, wanneer het water zijn kracht toont….

Geen grond meer onder de voeten. En precies wanneer ik nergens meer houvast vind… begint de Ene te spreken – midden in de storm. Die Ene, die een verbond met mensen sloot op leven en dood. Die zich kenbaar maakt. Die het woedende water en de waanzinnige wind tot bedaren maant.

Wat rest een mens dan nog in de stilte na de storm? Overgave misschien …?

Mijn zonen hadden een tijdlang muzikale voorkeur voor ‘hardstyle’. Moeilijk bij te benen voor mij, ik geef het eerlijk toe. Maar in dit genre bracht Ran-D recent een nummer uit met de titel ‘The Perfect Storm’. Soms wil ik alles wel kapot slaan, soms glimlach ik terwijl ik van binnen bloed, soms ben ik zo ontzettend onzeker over alles wat ik doe…. In al dit stormachtige elektronische geweld klinkt dan een gebed: ‘Als ik val, vang jij me dan op? Als ik faal, wil je mij dan vergeven? Kunnen we de perfecte storm verslaan? En als ik verdrink, zou je me dan weer tot leven wekken? En als ik breek, sta dan gewoon naast me…?’ Dan is er tenslotte wijsheid, levensmoed: ‘we fall, we rise, we grow..’

Share: