‘Voorbij de twijfel’
Voel me, zie me – See me, feel me, touch me, heal me.
Het is een van de meest aangrijpende regels uit de rockgeschiedenis. Pete Townshend schreef hem voor de rockopera ‘Tommy’ van The Who. Tommy is een dove, blinde en stomme jongen die nergens toegang toe heeft — niet tot de wereld, niet tot anderen, niet tot zichzelf. En toch schreeuwt hij ernaar. Gezien worden. Gevoeld worden. Aangeraakt worden. Genezen worden.
Tomas schreeuwt ook. Alleen anders. Hij eist bewijs. Als ik de wonden niet zie, als ik mijn vingers er niet in kan leggen — dan geloof ik het niet. Eerst zien, dan geloven. Ik begrijp Tomas wel.
Maar hier is iets vreemds: Jezus nodigt Tomas uit om te voelen — leg je vingers hier — maar we lezen nergens dat Tomas het ook doet. Wat hem overkomt is geen verificatie. Geen bewijs. Geen zeker weten. Wat hem overkomt is een ontmoeting. En in die ontmoeting valt iets — niet de twijfel, maar de afstand. Mijn Heer, mijn God. Niet: nu weet ik het zeker. Maar: nu ben ik er.
Tommy’s schreeuw klinkt nog steeds. Wij kennen hem ook, als we eerlijk zijn. Het verlangen om niet alleen te zijn met onze twijfels, onze vragen, onze onzekerheid over wat echt is en wat namaak. We leven in een tijd vol deepfakes en nepnieuws en gebroken vertrouwen. Eerst zien, dan geloven — maar zelfs zien is niet meer genoeg.
Twijfel is niet het probleem. Twijfel houdt je wakker, houdt je eerlijk, houdt je weg van het gevaarlijke zeker weten dat mensen monddood maakt. Maar twijfel is ook geen eindpunt. Tomas laat zien dat er een derde weg is — voorbij twijfel én voorbij zeker weten. De weg van geloven als sprong. Als overgave. Als ontmoeting die je overkomt.
En dan toch: die uitnodiging. Leg je hand hier. Niet: hier is het bewijs. Maar: hier ben ik.
See me, feel me, touch me, heal me…..Misschien is dat wel het oudste gebed.