Johannes 10: 2-6

‘Buitengewoon‘

De ontdekking van het Buitengewone

Hoe kun je Gods stem horen? Johannes vertelt duidelijk dat wij als schapen de stem herkennen. We volgen de Goede Herder, bij wie we horen. Het klinkt zo eenvoudig, maar is vooral een diep geloofsverstaan, dat je soms maar moeilijk kan vatten: ergens moet je innerlijke oor open gaan.

Alex Warren deelt in zijn prachtige Ordinary zo’n ervaring. “Ze zeggen dat het heilige water is weggestroomd, dat uit deze stad het vertrouwen is weggevloeid. Onze kleuren zullen uiteindelijk vervagen”, zo begint het lied, met een bijna depressieve Alex voor een wasmachine in de wasserette. Maar de heel gewone vrouw die ook de was komt doen, maakt in hem iets wakker. Hij volgt haar, en komt tot zijn verbazing steeds in een andere wereld. Een buitengewone wereld. U neemt me mee naar het buitengewone. Hij kan het bijna niet geloven. ‘Hopeless halleluja- hopeloos halleluja” zo ontworstelt hij de somberheid waar hij uit komt. “U maakt dat ik de grond van uw heiligdom kus”.

En tegelijk is hij zo verrukt dat hij met de wasvrouw zelfs loskomt van de grond en zweeft als een hemelwezen. “De engelen zijn jaloers dat we iets buitengewoons hebben gevonden”, zo onder de indruk is hij van zijn ontdekking.

Ik heb kippenvel als ik bedenk dat dit liedje eigenlijk teken van onze tijd is. Voor het eerst ontdekken weer méér mensen, vooral jongeren, het heilige. Je merkt in de opbouw van de muziek, die soms ook tegen gospel aan gaat leunen, de groei van de ontdekking. Misschien is dat teken van een onzekere en woelige wereld, waarin mensen een ander houvast zoeken. Daar hoeven we ook niet altijd blij om te zijn. Wel blijf ik onder de indruk van de herontdekking van het buitengewone, in dit buitengewoon mooie lied. Alex hoorde de stem, en hij volgde.