Ruth 1: 16-22

‘Gebroken dromen’

Naomi keert terug naar Bethlehem met een hart vol gebroken dromen. Ze verloor haar man en twee zonen. Het leven heeft haar niet gebracht wat ze ervan had gehoopt, sterker nog – het heeft haar zoveel afgenomen. De bloedlijn van Elimelech lijkt ten einde. Zo komt ze terug met lege handen. Bitter. Mara is haar nieuwe naam. Er gloort op dit moment geen hoop aan de horizon. 

I walk a lonely road,
The only one that I have ever known.
Don’t know where it goes,
But it’s home to me, and I walk alone.

I walk this empty street,
On the Boulevard of Broken Dreams.
Where the city sleeps,
And I’m the only one, and I walk alone.

My shadow’s the only one that walks beside me.
My shallow heart’s the only thing that’s beating.
Sometimes, I wish someone out there will find me,
‘Til then, I walk alone.

Vertaling:

Ik loop een eenzame weg,
De enige die ik ooit heb gekend.
Ik weet niet waar hij naartoe leidt,
Maar het voelt als thuis, en ik loop alleen.

Ik loop door deze lege straat,
Op de Boulevard van Gebroken Dromen.
Waar de stad slaapt,
En ik de enige ben, en ik loop alleen.

Mijn schaduw is de enige die naast me loopt.
Mijn lege hart is het enige dat klopt.
Soms hoop ik dat iemand me daarbuiten zal vinden,
Maar tot die tijd loop ik alleen.

Maar wacht, is ze echt zo alleen? Of loopt er iemand bij haar? Iemand die haar gevonden heeft en niet loslaat. Gloort er licht aan de horizon in het dal van de diepe duisternis omdat er een Moabitische vrouw is die met haar meegaat en niet loslaat?