Openbaring 22: 1- 5

‘Leven in het Paradijs’

Dat is toch mooi en romantisch: een paradijsmoment bij het licht van je dashboard. De emotie van Meatloaf doet vermoeden dat het een heftige ervaring is geweest. Niet voor hem alleen overigens maar een moment waarin je in een ander en die ander in jou op gaat. De schrijver van het boek Openbaring heeft ook een dergelijk moment voor ogen. Een moment dat niet na korte tijd voorbij is maar eeuwen mag duren. Die schrijver van dat boek heette Johannes, dat schrijft hij tenminste zelf. Het was een Jood en Christen die door de Romeinse autoriteit gevangen was gezet op het eiland Patmos. We weten dat het daar zo ongeveer een hel was. Mensenlevens telden niet, alleen de productie in de mijnen. Als je die niet haalde kon je doodvallen en als je dat niet uit jezelf deed dan werd je daarbij geholpen. Een en al ellende dus.

Die Johannes hield zich in leven met verhalen uit het verleden en het verwachten van een betere toekomst. Hij herinnerde zich dat de aarde ooit begon met God. En dat God met de mensen wandelde in een Paradijs, een tuin zonder zorgen. Daar was geen ziekte of ander leed, daar was overvloed, daar was je altijd samen en altijd samen met God. Dat Paradijs lag tussen twee rivieren, de Eufraat en de Tigris. Johannes herinnerde zich ook de Tempel in Jeruzalem die door de Romeinen was verwoest, die Tempel was er niet meer. Maar daar werden de richtlijnen voor een menselijke samenleving bewaard. En als de ellende van Patmos voorbij was dan zouden die richtlijnen weer moeten gelden, dan zou er dus een nieuwe Tempel komen. Een paradijselijke Tempel tussen twee rivieren. Voorlopig was het nog een en al ellende. Dat is het eigenlijk nog steeds. Toch mogen we net als Johannes dromen van  dat Paradijs en net als Meatloaf mogen we af en toe al iets van dat Paradijs proeven. Die richtlijnen voor de menselijke samenleving spelen daarbij een grote rol. Het Paradijs komt dichterbij als je leeft alsof je van je naaste houdt als van jezelf, als jij de naaste wil zijn van mensen die hulp nodig hebben, zieken, vluchtelingen, daklozen, hongerigen, mensen zonder kleding en noem maar op. Hen helpen zonder iets daartegenover te verwachten brengt je nu al in contact met het Paradijs, ook al is het een Paradijs bij een klein lampje, een licht dat gaat schijnen in de ogen van de minsten.