Nehemia 2: 1-6

‘Heldhaftig’

Iedere dag worden we geconfronteerd met het lijden van velen in onze wereld. Er is het verhaal van de enkeling en de beelden van verwoestingen in het groot.
We zien in de kranten en op het journaal verwoeste dorpen en steden, we lezen en horen verhalen over drone-aanvallen, schietpartijen. We zien mensen op de vlucht, voor oorlog en geweld. Net als in de tijd van Nehemia worden steden waar mensen al vele generaties wonen en begraven worden, verwoest en zijn ze in vlammen opgegaan. De wanhoop voel je door je tv-scherm heen.

‘Moet dit altijd zo doorgaan? Waarom laat God dit toe? Het is zo oneerlijk dat mij / ons dit overkomt!’ Het zijn vragen die misschien nog wel veel meer vagen oproepen, maar die je wel hoort. Gelukkig maar, want dan worden anderen (en ook wijzelf) aangesproken om in actie te komen. Maar hoe, in Gods naam? Niet iedereen is zo heldhaftig dat hij of zij met een boot vol hulpgoederen naar Gaza durft te varen. Niet iedereen is een actievoerder en gaat in het rood gekleed naar Amsterdam om een lijn te trekken: tot hier en niet verder… Ik vermoed dat de meeste mensen het vreselijk, echt vreselijk vinden wat er dichtbij en veraf gebeurt, dat zij zeggen, roepen misschien wel, dat er iets aan gedaan moet worden, dat dit niet mag, niet weer, niet nog steeds. Maar wat kun je er aan doen?

Nehemia wil terug naar de plek waar hij vandaan komt, om in de puinhopen te zoeken naar dierbare herinneringen en de stad weer op te bouwen. Ik vind het heldhaftig van hem, want daar heb je lef voor nodig, moed en een groot vertrouwen om werkelijk te geloven dat het weer goed komt, dat de stad herbouwt kan worden, dat er een wereld kan komen waar geen geweld, geen honger, geen oorlog meer is.

Maar als jij geen held bent, hoe kun je dan zorgen voor vrede? Misschien door een kaarsje aan te steken en dagelijks te bidden dat er vrede mag komen, want de kracht van het gebed moet je niet onderschatten. Misschien moeten we blijven dromen van een mooie, goede wereld. Maar wat vooral belangrijk is dat we heel eenvoudig vredevol en vol liefde met en over anderen praten en zo een geweldloos voorbeeld geven. En goed voorbeeld doet goed volgen.

John Lennon schreef in 1971 het lied Imagine. Nog steeds is dit lied prachtig en toepasselijk. Want we kunnen ons die wereld zonder geweld, zonder haat, zonder oorlog bijna niet meer voorstellen. En toch… toch moeten we dat visioen vast houden!