Micha 7: 18-20

‘Mens zijn’

In de tekst van vandaag, Micha 7: 18-20, lezen we over een God die trouw is en vol genade en vergeving. Wij als mensen mogen dan (keihard) falen, maar onze God gaat genadig met die schuld om.

Rag ‘n’ Bone Man zingt in Human ook over dat falen van de mens. Mensen maken nu eenmaal fouten, niemand is volmaakt. Deze schuld en verwachtingen kunnen zwaar op je drukken. Rag ‘n’ Bone Man zingt dat die fouten nu eenmaal bij mensen horen, dat dit is wat ons mens maakt, dat hoort bij ons mens-zijn.

Waar het lied vooral de menselijke kant benadrukt (“ik ben maar een mens”), laat Micha de goddelijke reactie zien: vergeving en trouw. Waar het lied om begrip voor de (mede) mens vraagt, zodat je niet alleen de schuld krijgt en mag hopen op acceptatie, daarbij vertelt Micha over een God die ‘zonden in de zee werpt’ en ons trouw blijft en ons accepteert. Niet hopen dus, maar daadwerkelijk krijgen.

Onze tekst van vandaag biedt dus een uitkomst voor die gebrokenheid, voor die fouten van de mens: namelijk een God die fouten vergeeft en eeuwig trouw is. Als je de conclusie van Rag ‘n’ Bone Man dus verder doortrekt “fouten maken hoort bij de mens, accepteer dat” dan sluit de tekst Micha hier prachtig op aan. Namelijk in de erkenning dat we dus hulp en vergeving nodig hebben (voor die gebrokenheid) staat daar een God op ons te wachten met genade.