Marcus 11: 1-11

Het wordt still

Palmzondag. Begin van de Stille Week, die zo feestelijk begint.

Eén van ons wordt toegezongen en bejubeld. Wordt met palmtakken toegezwaaid. Eén van ons wordt veroordeeld omdat Hij met anderen brood breekt, de voeten wast en één wil zijn met mensen, tot slaaf gemaakten van ooit en altijd. Die de dood heeft weerstaan en de tijden door in leven is gebleven.

Waarom opnieuw dit verhaal in een wereld van oorlog, polarisatie en bedreiging?

Misschien wel omdat Jerusalem, Yerushalayim, stad van de shalom, salam, vrede, van het begin het doel is geweest. Jerusalem dat overal ligt waar mensen in vrede samen zijn. Naar die vrede streven. Die afzien van iedere wereldlijke macht, liever onrecht ondergaan dan bedrijven. De stad die dus ook in Rusland kan liggen. In Oekraïne. In Nederland. Overal.

Jezus wordt in het evangelie steeds meer alleen gelaten. Het wordt stiller en stiller om hem heen. Marcus confronteert ons als geen ander evangelie met de stilte, de verbijstering. Juist daarin doet het op jou en mij een appél: wil je je mee laten voeren in dit verhaal?

Waar sta jij aan het begin van de Stille Week?

Je krijgt een palmtakje mee naar huis.

Moge dat kleine palmtakje van vandaag ten diepste een teken van hoop zijn.

The sound of silence

Een evergreen. Een song die prachtig past in deze week van Stilte. De week die zo rumoerig en feestelijk begint, maar eindigt in volledige stilte. Een song met veel lagen. Maar uiteindelijk wordt de stilte toch doorbroken, al is het in geschreven vorm en fluisterend. Wie oren heeft, dat hij luistert! Wie een stem heeft, dat hij spreekt! Wie een lied kent – al is het een klaaglied – dat hij zingt! Durf de stilte doorbreken. Er is een adres. Er wordt geluisterd.