Marcus 1:12-15

Woestijnzand

Kerry Livgren had nog niets met christelijk geloof toen de akkoorden van ‘Dust in the wind’ bij een muziekoefening bijna bij toeval uit zijn gitaar kwamen en schreef er een tekst bij. Het paste niet bij wat Kansas, de hardrockband waar hij bij hoorde, gewend was om te spelen. De tekst die hij op verzoek van zijn vrouw schreef had niets te maken met de gedachte dat je vooral positief moet blijven denken: ‘Wij zijn stof’, schreef hij, ‘en datzelfde geldt voor onze dromen’, er blijft niets van over. Hij citeert daarbij onbewust Genesis 3:19, maar haalde zijn inspiratie uit een boek over verhalen van de ‘Native Americans’.

Het gaat bij het stof, waar Genesis 3:19 over spreekt, om wat in het Hebreeuws ‘afar’ wordt genoemd. Woestijnzand. Zand zoals Jezus dat in Marcus 1 overal om hem heen zag. Het stelt niets voor, tenzij de wind erdoorheen gaat en het kracht geeft.
Wij zijn gewend in onze tijd om het liefst positief te willen denken. Maar zou het misschien zo zijn dat het goed is om eerst eens te kijken hoe het op de bodem van je leven er uitziet?

Jezus koos bewust voor de woestijn. Het leidde tot een oproep tot bekering, en later tot het leren, het sterven en de opstanding van Jezus.
Kerry Livgren werd enige jaren later christen en begon met een gospelband, al heeft hij zijn oude muziek ook nooit helemaal verlaten.