Lucas 9: 28-36

‘Gegrepen’

Een gevleugelde zin van onze tijd is “herinneringen maken”. Dat doe je tijdens de bijzondere reis die je maakt of de trip die je met je kind maakt na een examen en ga zo maar door. En het is zeker zo dat je mooie dingen kunt mee maken als je met iets anders bezig bent dan de dagelijkse dingen. Maar het kan ook uitlopen op een teleurstelling, omdat het weer tegenzit of degene met wie je samen bent stik chagrijnig is. Mooie momenten zijn niet maakbaar. Ze overkomen je en dan is de kunst om het te ervaren. Het is wat de Duitse socioloog Hartmut Rosa resonantie noemt. Je wordt geraakt bewogen door iets, door iemand. En je voelt je ineens meer levend en verbonden.

Zoiets gebeurt er naar mijn idee ook boven op de berg waar Jezus een paar van zijn leerlingen mee naar toe neemt. Voor hun ogen gaan Jezus stralen en ineens zijn Mozes en Elia erbij. Het is een overweldigende ervaring waarbij alles ineens op z’n plaats valt. Ik begrijp Petrus wel dat hij dit moment wilt vasthouden door tenten op te zetten. Herken je dat, van die momenten waarvan je zou willen dat ze nooit voorbij gaan? Dat de resonantie voor eeuwig doorgaat? Talyor Swift bezingt zo’n magisch moment in Enchanted en ze hoopt vurig dat het blijvend is.

Maar terwijl Petrus nog spreekt, glijdt er een wolk voor het stralende licht. Want zo gaat het. Je kunt gegrepen zijn door een moment, maar je kunt het moment niet vastgrijpen. De kunst is om door te leven in de schaduwen en de dalen van het leven, met de herinnering en het verlangen naar het licht.