‘Verlangen’
Verlangen(s) kun je nooit afdwingen. Wel kun je er voorwaarden voor bedenken, die het realiseren van een verlangen een handje kunnen helpen. Dat vindt ook nu plaats in een (van de vele) ontmoetingen die Jezus met gewone mensen heeft. Hier gaat het om een ontmoeting van twee mensen uit geheel verschillende werelden. Jezus, een Jood, treft bij een bron deze Samaritaanse vrouw. Hun verschillende roots werden in die tijd beleefd als `water en vuur`. Joden liepen het liefst met een grote boog om Samaria heen. Samaritanen hielden er immers een eigen, bizarre religie op na.
De Samaritaanse vrouw schrikt van Jezus. Ze is verbaasd dat die man haar aanspreekt. Daar bij een bron en ook nog eens op het heetst van de dag. Rondom die tijd was zij er altijd alleen. Na de schrik zie je bij haar het verlangen omhoog borrelen. Ze voelt zich door Jezus gekend. Voor haar een totaal nieuwe ervaring. Deze vreemde man die haar respectvol tegemoet komt. En zo ontstaat er een ontroerend geloofsgesprek.
De termen die Jezus in deze ontmoeting gebruikt? Ze moet er stevig op kauwen. Hoe is het mogelijk dat hij ook haar verleden kent… En dan ook nog eens een belofte van levend water. Dat heeft iets dynamisch. Er gloort perspectief. Haar verlangen om dat te mogen proeven versterkt haar verlangens. Hun geloofsgesprek gaat verder de diepte in.
Wat kunnen wij daar veel van leren: elkaar respectvol tegemoet treden en oprecht belangstellend zijn naar elkaars wijze van leven en geloven.