Johannes 12: 20-33

Bezinning

Het uur is gekomen, het grote uur waar Jezus over spreekt. Al vanaf de bruiloft in Kana is Jezus daarheen op weg, zo vertelt ons het evangelie van Johannes. Op die bruiloft zei Hij tot Zijn moeder: ‘Nog is Mijn uur niet gekomen’  Maar nu, in Jeruzalem verklaart Hij: ‘Het uur is gekomen, dat de Mensenzoon verheerlijkt wordt’ Het uur is de verheerlijking. Dat klinkt prachtig en mooi, maar het betekent wel Zijn dood!

Jezus is bezorgd om wat er gaat gebeuren. En wie zou dat niet zijn? Hij is ongerust. Zijn hart bloedt. Hij is bang. Het liefst laat Hij deze beker aan Zich voorbij gaan. Maar toch… Toch gelooft Hij ten diepste dat dit hetgeen is waarvoor Hij op de wereld is gekomen. En Hij blijft vertrouwen op God. God die weet wat er in Hem leeft aan onrust en verdriet, en onzekerheid en angst voor wat er komen gaat. Die God, die door Jezus Abba Vader wordt genoemd, is en blijft Hem nabij. 

Zo zou je willen dat het was in je diepste wanhoop: dat er iemand voor je is, je in zijn of haar armen neemt, je troost, je vasthoudt, je kust en je haren streelt, naar je luister en met je zwijgt, omdat er geen woorden te vinden zijn… Dat dan je verdriet en je pijn misschien wat minder worden, gewoon omdat er even iemand bij je is. En dat je dan durft te vertrouwen dat het allemaal weer goed komt, dat je in mensen om je heen God mag ervaren…

Want al stopt de wereld met draaien, als je je vertrouwen op God stelt, komt alles goed. Hij laat ons nooit alleen.